Rondreis door Yemen » Pagina 02


Terug naar Index ...

In/op de souq ontmoetten we ook een oud vrouwtje met haar kudde geiten, maar die wilde dus écht niet op de foto en een klein jongetje dat haar vergezelde hield ons nauwlettend in de gaten: of we haar wens/gebod wel respecteerden. Nou dat deden we: je moet de mensen hier uiteraard respecteren. Voor een Europeaan is een Arabische souq een prachtig schouwspel: niet te vergelijken met onze weekmarkt en we genoten dan ook met volle teugen. De blanke kudde (deels blonde) toeristen werd uiteraard óók grondig bestudeerd! Herma vond vooral het gedeelte waar de qat verhandeld wordt erg leuk. Een ware belevenis om te zien hoe dit er aan toe gaat. In Yemen ‘pruimt’ ongeveer 80% van alle mannen qat.

Qat kouwende winkelier in Jibla. De qatblaadjes worden ongewassen tussen wang en kiezen gepropt en vervolgens aan één kant gekauwd en gepruimd. Er vormt zich een grote bal, want er vindt regelmatig navulling plaats. De wangzak wordt plaatselijk wel 6x zo groot. Als je de qattakken ziet lijkt het op een ligusterhaag waarop wordt gesabbeld. Alleen heeft qat een iets andere uitwerking, het geeft een soort roes. Het is een plant die in Yemen (te) veel verbouwd wordt, zoals in andere landen bijvoorbeeld tabak. Voor de Yemeniet is qat het genotmiddel bij uitstek en dat is dan ook meteen funest voor het land, want andere dingen die beter verbouwd zouden kunnen worden, zoals voedsel, moeten het af leggen omdat ze domweg minder opbrengen.... qat kauwen is in Yemen uitgegroeid tot een sociale gebeurtenis. In de voormiddag komen de mannen bij elkaar in de mafratsj (wat bij ons de woonkamer is) voor de ‘qat-sessie’, waarbij, met zijn allen op de grond zittend, het midden van de vloer bezaaid met de dure takkenbossen, tevens de laatste nieuwtjes worden besproken en allerlei belangrijke zaken, zoals huwelijksproblemen, uithuwelijking, stamperikelen en andere ‘hot items’ worden besproken. De ‘qat-sessies’ van de president worden zelfs live op de TV uitgezonden! Gedurende het qatkauwen ligt de Yemenitische economie volkomen stil en die paar auto’s die je nog op de weg ziet, rijden ook enigszins anders dan anders...... Omdat de Yemeniet geen alcohol gewend is en volgens zijn geloofsovertuiging ook niet mag gebruiken, pakt het kennelijk allemaal wat harder aan dan bij ons! Waarschijnlijk lijdt de economie ook onder het feit dat de Yemeniet een heel groot deel van zijn loon uitgeeft aan de kostbare qat.... We wisselden ook nog Amerikaanse Dollars om in Rials. Op de zwarte markt kreeg je aanzienlijk meer waar voor je geld dan bij de officiële banken. Voor $250 kregen we ongeveer een plastic draagtas vol met Yemenitische Rials!

‘s Avonds gingen we met Hans & Liesbeth uit Tilburg en Jaap & Jannie uit Hoek (Zeeuws-Vlaanderen) uit eten in een Palestijns restaurant. De kip die Henri bestelde was wat erg zwarterig, maar aangezien een hoofdgerecht hier omgerekend zo’n ƒ3,50 kost zeur je niet en bestel je gewoon een nieuwe kip..... De Yemenieten vonden het allemaal prachtig: zes toeristen tegelijk in huis en ze bestellen maar raak! We ontdekten dat het restaurant van ons hotel, waar we tussen de middag gegeten hadden, beter was maar dat mag de pret niet drukken.

Dinsdag 17 oktober,


Na het ontbijt gingen we met onze bepakking naar buiten: het grote avontuur ging beginnen! Er stonden 4 Toyota Landcruisers met chauffeur (Mujahid, Salah, Abdallah en Mohammed) op ons te wachten. In iedere auto konden vijf personen, inclusief chauffeurs en ‘gids’ (Mart dus). We vertrokken zuidwaarts, eerst naar Ibb en Jibla, twee prachtige kleine plaatsjes waar we verscheidene soera’s maakten. Toen we in Jibla arriveerden was het 17:00uur en je merkte dat het al wat donkerder werd. Toch viel er nog genoeg te genieten. Hans en ik (Henri) werden door een Imam meegenomen naar zijn huis, om vanaf zijn dakterras over de stad uit te kijken. Je had een fraai uitzicht op de moskee met zijn 2 minaretten. Hij vertelde dat de éne minaret meer dan 200 jaar oud is en de andere zo’n 100 jaar. Hij vergastte ons op een lekker glas thee met mint en plakrand. Voor ons vertrek deelde hij ons nog mee dat het leven voor hem duur is en dat een kleine financiële bijdrage voor de thee erg wenselijk was. We gaven hem een paar Rial en hij was weer gelukkig. Elektrisch licht was er niet, dus ik was blij dat ik een minizaklampje in de fototas had zodat we bij het afdalen van de donkere trap iets zagen. Ondertussen was Herma met Gisela uitgenodigd in een woonhuis waar drie jonge vrouwen qat zaten te kauwen. Het bleek dat de vrouwen de wat mindere kwaliteit qat die de mannen niet beliefden kregen.... Ondanks de taalbarrière (Gisela sprak een paar woordjes Arabisch) hadden de dames elkaar toch een hoop te vertellen. Ook werden de gasten, traditioneel, op 3 glazen thee getrakteerd. Al met al was Jibla een hele leuke ervaring. Waar maak je het mee dat je als wildvreemde bij mensen binnen wordt uitgenodigd en op de thee gevraagd? De mensen zijn hier erg gastvrij en heel onbevangen. En nieuwsgierig naar die blanke westerlingen natuurlijk. We vervolgden onze reis richting westwaarts naar Ta’ïzz, een grote op 1400 meter hoogte gelegen stad met zo’n 325 000 inwoners. We hobbelden door het donker in ‘onze’ Landcruisers. In deze tijd van het jaar is het in Yemen rond 18:00uur donker.

Het was verschrikkelijk benauwd: we zaten hier ongeveer 60 km. van de Rode Zee af, waar een luchtvochtigheid heerste van 95% bij een temperatuur van om en nabij de 30°C. Het voelt aan als minstens 45°C.! De hotelkamer was duidelijk minder dan in Sana’a: hij was piepklein, héél benauwd en na het douchen stond onze kamer zowat voor de helft blank. Gelukkig was het maar voor 2 nachten, dus we zien het nog steeds zitten....... We aten in het restaurant van het hotel en dat was gelukkig prima. Oh ja: de stroom valt regelmatig uit, maar daar hebben ze ook in Yemen kaarsen voor. (zo is het ook nog een romantisch land.)

Pagina 03
   
Terug naar mijn HomePage