Rondreis door Yemen Ľ Pagina 04


Terug naar Index ...

Visser aan de rode Zee in Yemen [Jemen] Na een poosje rijden leek het of we in Afrika waren aangeland: we arriveerden bij een zogenaamde kraal, een dorpje, meer een nederzetting eigenlijk die geheel uit ronde rieten hutjes bestond. Er woonden mensen die kennelijk Afrikaanse voorouders hebben. Ze hadden een beetje Ethiopische gelaatstrekken en waren heel donker. We leerden van Mart dat er in vroeger dagen inderdaad veel mensen waren overgekomen uit de Soedan, EthiopiŽ en Djibouti. De vrouwen lopen hier trouwens ongesluierd rond. Er bleek een feest aan de gang en dat mondde uit in uitnodigingen voor enkele vrouwelijke reisgenoten. Ze mochten zich laten verfraaien met tekeningen van Henna, iets wat Anneke liet doen, tot grote ergernis van Mart, want ze was weer veel te laat bij de groep en het duurt uren voor het goedje droog is. Afijn, we vervolgen onze weg richting Al Mokka. Daar aangekomen ontdekken we dat Al Mokka, ondanks de klinkende naam, een soort spookstad is die toch nog door een handjevol mensen wordt bewoond. Echt vergane glorie dus. Eens was dit, door de koffiehandel, een rijke welvarende stad. Toen de koffieplant echter Yemen werd uitgesmokkeld en ook in andere landen werd verbouwd was het gedaan met dat lastig te bereiken land waar het handelen niet echt makkelijk was. Helaas voor Yemen! Het enige wat hier nog in een redelijke staat verkeert is de moskee............

De reis werd vervolgd: op naar Al Kokha. Nou, daar was het amper beter gesteld met die glorie. We aten er buiten op een leuk terrasje, waar de vliegen het kennelijk ook een prima ambiance vonden: die waren groter in aantal dan de Djosertjes. Inmiddels was het bloedheet: richting 35°C. En een luchtvochtigheid van ongeveer 95%. Pfffffffff. Ons ‘hotel’ bleek een barakkencomplex maar op zich was het er niet slecht nadat we eindelijk de airco aan de gang hadden gekregen..... (gewoon, stekker en zo....)

Herma was al bijna ‘ontploft’ van de hitte zoals ze het zelf onder woorden bracht. Uit de douche kwam water van zo’n 30°C. uit de koudwaterkraan! Na het douchen transpireerde je dus nog harder dan voordien!
Buitengekomen zien we dat de waterleiding hier bovengronds loopt en dus de hele dag van het zonnetje geniet: vandaar dat de ‘koud’ kraan zo lekker heet water gaf....

Nu werd het tijd voor ontspanning: zwemmen in de Rode Zee. Het water bleek flink warm, zoals alles hier warm is. Jammer dat de bodem hier wat drassig is waardoor het water, tegen alle verwachting in, niet helder is. Dit drukte de zwempret enigszins. Vreemd eigenlijk, want de Rode Zee staat toch onder duikers bekend als een waar Eldorado, eigenlijk meer een aquarium. Kennelijk geldt dat alleen voor meer noordelijke landen zoals Saoedi–ArabiŽ en IsraŽl. Wel was het heel leuk om rond een drooggevallen zandplaat te zwemmen waar Pelikanen op zaten te zonnen. ’s Avonds kleding aan die het lichaam goed bedekt tegen de (Malaria-)muggen en dan lekker buiten gegeten, op het strand. Dit bleek trouwens meer gezellig dan lekker. De visarenden en de krabben genoten van de ‘lust ik niet’ kliekjes. Maar hoe dan ook: we genoten weer volop!

Vrijdag 20 oktober,


Al om 07:00 uur verlieten we Al Khokha. De reis ging richting noorden, naar Zabid. Onderweg stopten we bij een leuk theehuis waar we buiten onder de bomen op rieten ‘hangbanken’, met onze voeten boven de grond bungelend, aan een glas groene mintthee lebberden. Kennelijk waren de banken ook bedoeld om op te kunnen slapen en dus extra hoog gemaakt tegen het ongedierte..... Na deze pauze en het bezoek aan een kleine souq stopten we onderweg bij een soort ‘kameel-aangedreven’ sesammolen. Daarna reden we door naar Baith al Faqih, waar de grootste souq van Yemen is.

Souq van Baith al Faqih. De souqs in Yemen zijn naar oud islamitisch gebruik ingedeeld in allerlei sectoren waar bepaalde handelswaar en ambachten bij elkaar gegroepeerd zijn, net zoals bij ons een marktterrein ook zijn eigen indeling heeft, alleen door de zeer bijzondere activiteiten zijn de souqs in Arabische landen zo boeiend: in Nederland krijg je mij niet mee naar de weekmarkt! We hebben onze ogen uitgekeken. Hier was van alles te zien: ambachtslieden zoals slagers die op het slachtgedeelte van de souq gewoon buiten stonden te slachten en te villen, alsook een gedeelte waar kamelen, geiten en schapen werden verhandeld. Mannen tussen balen met allerlei kruiden en vruchten, een deel met gevogelte: als je een kip wilt wordt die voor je ogen geslacht. Dan is die zeker vers want het merendeel van de Yemenieten heeft geen koelkast en het is er nou eenmaal erg heet en kip is erg bederfelijk. Ook kwamen we een oud mannetje tegen dat helemaal ingesmeerd was met henna en achter een kruiwagen vol dierenvellen liep. Het leken schapenvellen die nog gelooid moesten worden. Stinken!!!! Jagh. En niet te vergeten de wapenafdeling: pistolen, geweren kortom alles wat kan schieten, voornamelijk ‘made in China’ en ‘made in Russia’, te kust en te keur. Een standhouder waar we stonden te kijken vertelde wat hij thuis zoal ‘in gebruik had’ en was geÔnteresseerd in wat ik thuis in Holland zoal in de kast had. Nou, niks dus, ”ik heb geen wapens”. Daar snapte de Yemenitische wapenverkoper helemaal niets van: dan moet je toch wel een ‘watje’ van de eerste orde zijn. Geen wapen in huis? Bij Allah, onbegrijpelijk! Raar land dat Nederland..... Na al dit moois werd de tocht voortgezet naar Menakka (voor de Arabier Menagga dus...) een stad(je) op zo’n 1200 meter hoogte gelegen, dus het ging vanaf nu letterlijk bergopwaarts: een fantastische rit. We merkten ook duidelijk de afkoeling (lees verkoeling dus!). Tegen zonsondergang (die nog even gauw werd gefotografeerd) kwamen we op de plaats van bestemming: een funduq. Dit is een herbergachtig hotel oftewel een hotelachtige herberg, met een grote mafratsj die ’s avonds tevens dienst doet als eetzaal en aansluitend als slaapzaal. Dat was even wennen, zo met 12 bedden op ťťn ‘kamer’. Een heel geharrewar maar wel met lol voor 20-en. En het schept wel een band, blijkt. Herma kreeg nu ook nog een band met het toilet: diarree, jawel, wat een ellende.

Pagina 03 Pagina 05
   
Terug naar mijn HomePage

    
       Copyright © 2001 Henri Brands