Rondreis door Yemen » Pagina 07


Terug naar Index ...

Donderdag 26 oktober,

De klim naar Shihara. Dit belooft een spectaculaire dag te worden! We gaan deze keer noordwaarts via Amran naar het op 2600 meter hoogte gelegen Shihara. Het begin van de reis toont ons een wat saai landschap: heel dor en droog en dus weinig kleur, in tegenstelling tot voorgaande dagen. Maar na verloop van tijd komen we al stijgend in steeds bergachtiger gebied. Het is weer prachtig.

Amran is een klein plaatsje waar de straten en de fraaie stadspoort te smal zijn voor auto’s hetgeen het plaatsje een heel aparte sfeer geeft: alleen mensen, ezels en geiten. De huizen zijn onder opgetrokken uit hele grote stenen en boven klei en leem, waardoor stro is gemengd. Dit geeft de huizen een heel bijzonder uiterlijk. We fotograferen wat kinderen die met hun hoofdjes door de enorme spleten die tussen de stenen zitten naar buiten gluren.

Amran. De reis gaat verder en op de splitsing van de ‘grote’ weg, waar je moet kiezen tussen de noordelijke of de westelijke route, ligt Huth. Hier hebben we lunchpauze. In dit restaurant zitten we aan een lange tafel en zien dat er nog twee groepen aan de dis zitten. Zo’n restaurant hier lijkt in de verste verte niet op wat wij een restaurant noemen: het lijkt van binnen op een grote, donkere, sombere garage met hoge plafonds, vierkante zuilen die het gebouw dragen en lange tafels waaraan iedereen ongeveer hetzelfde zit te eten en waar zelden gepoetst wordt. Het toilet blijkt een onvervalste poepschacht te zijn (die uitmondt op een soort binnenplaats) waar de dames uit ons gezelschap moeite hebben met mikken en die door de heren onder ons wordt gemeden: er waren voldoende struiken in de buurt. De meeste Yemen-gangers zullen Huth wel nooit vergeten...

De reis gaat weer verder: eerst over een gloedjenieuwe weg, die door Duitsers is aangelegd. De machines staan er nog desolaat bij: kennelijk hoopt men dat de Yemenieten het onderhoud zelf gaan doen........ We zien kinderen badderen in olievaten die nu gevuld zijn met water. Ze hebben pret voor 10! Hier is een kinderhand echt nog gauw gevuld. Op een gegeven moment verlaten we de verharde weg en slaan af naar de subtropische streek van de Wadi-al-Wa’ar, een schitterend mooi en vruchtbaar gebied waar bananen, papaja’s dadelpalmen en meloenen groeien. Overal waar je kijkt is het groen, groen, groen. Onze chauffeur rijdt een verkeerd stuk van de ‘weg’ (lees zandpad) op en beland in een veld waar de meloenen er al erg rijp bij liggen: we horen de flotsende geluiden onder onze ‘Landcruiser’. Gelukkig vindt hij de goede route al weer snel, want we vinden dit toch wel erg sneu voor degene waarvan de oogst eigenlijk is. We stoppen op een gegeven moment: Mieke had een groep ‘bottleplants’ ontdekt. Dit zijn inderdaad heel bijzondere planten met hun mooie roze bloemetjes en hun vreemde dikbuikige stam. Die moesten absoluut op de foto!

De ‘weg’ verder werd steeds slechter en hobbeliger. De Toyota’s kraakten, kreunden en steunden. Het is hier bar en boos: gaten, keien, rotsblokken, gleuven, sleuven en complete rivieren worden getrotseerd, ook door de door elkaar gehusselde inzittenden! Na een ‘zware’ maar wel erg mooie rit komen we aan de voet van de 1400 meter steile klim naar Shihara. Er is hier een stijgingspercentage van 40%!!! Daarom stappen we uit onze trouwe Landcruisers want die zijn hier niet geschikt voor. We stappen over op Toyota "Pick-ups". De reis wordt vervolgd met 4 auto’s: steeds met maximaal 5 personen die in het bakje van de pick-up staan en zich vasthouden aan de beugel boven het dak! Na zeer heftige onderhandelingen die de dorpelingen die ons naar boven zullen brengen onderling voeren (iedereen wil wel wat verdienen, ze gaan nog nét niet op de vuist, maar het klinkt allemaal zeer vervaarlijk) beginnen we aan de reis. Aanvankelijk valt het allemaal best mee. Ooh? Is dit nou alles, hmmm, valt réuze mee. Maar naarmate de rit vordert wordt de klim steiler en steiler. Die 40% moesten dus nog komen! Onze chauffeurs zijn knapen van amper 16 jaar oud en ze hebben er kennelijk wel lol in om ons bleke neuzen te bezorgen! In hun ogen zijn wij immers toch maar ‘christenhonden’. Het uitzicht is staand in het bakje van de pick-up wel fraai, maar de handen worden witjes van het zich vast knijpen aan de ijzeren beugel van het bakje. Af en toe sloeg de motor af en de coureurs laten de wagen dan in zijn achteruit rollen en laten dan de koppeling opkomen zodat de auto weer aanslaat! En wij maar verschrikt achterom kijken in het honderden meters diepe en steile ravijn......... Brrrrrrrrr......

De jongen die onze thee zet in Sada'a. Onderweg hebben we een stop om van onderaf de beroemde "Brug van Shihara" te bewonderen, die de twee gedeeltes van de stad verbindt die gescheiden worden door een steile kloof van zo’n 275meter diep. Voor aanvang van de rit hadden sommige chauffeurs water ingeslagen waarvan nu duidelijk wordt waarom;
De motoren raken aan de kook en dan wordt er gestopt op de steile helling om er even wat water overheen te gooien! Tot onze schrik zagen we ook nog dat we op profielloze ‘slicks’ naar boven ragden! En dat met al die losse keien en hogerop de kasseien van 50x50cm. met hun gladde oppervlak! Pffffff. Gelukkig kwamen we na een overigens prachtige route van zo’n 2 uur hobbelen veilig en met knikkende knieën aan op het op 2600 meter hoogte gelegen Shihara. Opluchting! Als de zon al oranje kleurt zeulen wij onze bagage de steile ijzeren trap op van de funduq. De funduq is de enige in het dorp en is eigendom van een invloedrijk stamhoofd die het kennelijk niet nodig vindt om wat te investeren in het comfort van zijn gasten: inderdaad haalt dit onderkomen makkelijk de min 26 **** die Mart al had aangekondigd. Voor 20 mensen één ruimte met één douche waaruit één straal ijskoud water komt en waar tevens één poepgat gehuisvest is. Logisch gevolg van een monopoliepositie en het feit dat wij hier echt worden beschouwd als "Christenhonden". Dat ondervonden we inderdaad later op de avond aan den lijve!

Pagina 06 Pagina 08
   
Terug naar mijn HomePage

      
       Copyright © 2001 Henri Brands

Mail mij