Rondreis door Yemen » Pagina 14


Terug naar Index ...

Zaterdag 4 november,


Om 08:00 uur zaten we in de Landcruisers en reden Sana’a uit. De tocht voerde naar Amran. Daar sloegen we af via Hajja naar Kuhlàn, een plaatsje in het westen van Yemen. Het was inderdaad Fán-tás-tísch!!! Bergketens in allerlei kleuren en de sawa’s met verschillende plateaus waar van alles en nog wat werd verbouwd, voornamelijk qat uiteraard... Mart had ons niets te veel beloofd: dit is onvergetelijk en ook dit is helaas met geen pen te beschrijven. Deze trip benadrukt nog eens de schoonheid van Yemen met zijn zeer afwisselende landschappen. Alles is aan bod geweest: bergen, strand, woestijn, rotsen, bossen en niet te vergeten prachtige architectuur in allerlei verschijningsvormen, zoals natuursteen, baksteen, leem en zelfs riet. Fantastisch! We genoten met volle teugen en werden wat weemoedig omdat we dit moois straks weer gingen verlaten.

In de namiddag waren we weer terug in Sana’a. We hebben vandaag de ‘afscheidsceremonie’ van de chauffeurs. Voor we ‘officieel’ afscheid namen gingen Herma en Liesbeth met Mart de stad in om een nieuw colbertje te kopen voor Mujahid. Na al het gerepareer aan zijn auto was zijn jasje nogal gehavend en we hadden erg met hem te doen: hij was echt de pechvogel van de chauffeurs en voor hem was de uitgave voor zo’n ‘colbertje’ een rib uit het lijf.
Mart wist wel een winkel en zo gezegd zo gedaan. De winkel was zo groot als een gemiddelde Nederlandse keuken en hing vol colbertjes. Twee vrouwen in deze zaak was men duidelijk niet gewend..... Herma had stiekem de maat genomen van Mujahid: terwijl hij ergens stond te praten gingen er om de beurt mensen van ons achter hem staan om te kijken wie ongeveer dezelfde maat/postuur had. Herma bleek ongeveer even lang (en breed) te zijn en zij werd tot paspop gepromoveerd. De winkelier/kleermaker vroeg aanvankelijk 3000 Rial voor een geschikt colbertje (ongeveer ƒ55,00), maar na wat gepingel van Mart (fijn als je hier Arabisch spreekt) verwisselde het colbertje voor zo’n 1600 Rial van eigenaar. (Omgerekend ƒ25,00), een bedrag waarvoor je in Nederland amper een fatsoenlijke onderbroek koopt, maar voor onze chauffeurs zo ongeveer het salaris voor twee weken werken!

Tijdens de afscheidsbijeenkomst hield Kees een speech in het Arabisch(!!!). Mart had het verhaal dat we graag aan de chauffeurs kwijt wilden in fonetisch schrift genoteerd en Kees deed de rest. Wij hoorden uiteraard nauwlettend toe of hij geen fouten maakte. De chauffeurs kregen ieder een envelop met 2250 Rial, voor Yemenieten een aardig maandloon. Ze hadden het dubbel en dwars verdient! We namen Mujahid even apart en gaven hem het jasje: hij was zichtbaar aangedaan. Hij trok het kledingstuk meteen aan en was apetrots op zijn nieuwe aanwinst. De volgende dag werd hij trouwens door Gisela en Kitty gesignaleerd in de souq: hij had het nieuwe jasje aan en was kleertjes aan het kopen voor zijn kinderen.

Onze laatste avond in Sana’a besloten Herma, Hans, Liesbeth en ik eens lekker uit de band te springen: we gaan naar het ‘Taj Al Shiba hotel’ om de inwendige mens eens lekker te verwennen! Het ‘Taj Al Shiba’ is zo ongeveer het meest luxueuze en prestigieuze hotel/restaurant van Yemen. Je eet er zo veel je maar lust van allerlei buffetten voor ongeveer ƒ40,00 per persoon inclusief een zéér uitgebreide desserttafel. Voor een Yemenitische leraar is dit echter wel een maandsalaris. Eigenlijk dus asociaal en erg décadent wat we doen, maar we willen ook dit meegemaakt hebben. Het is er inderdaad fantastisch! Heerlijk eten en je kunt het zo gek niet bedenken of het is er. Ook de ambiance is schitterend. We zijn trouwens in het gezelschap van diplomaten, oliesjeiks en alles wat hier iets heeft te vertellen of gewoon stinkt van het geld. Er zijn buffetten waar een kok achter een reusachtige bakplaat staat: je wijst het vlees dat je wilt aan (nee, géén varkensvlees) en hij begint te bakken en te kruiden. Bij een andere kok achter ook zo’n bakplaat kun je uit een lange koelvitrine vis of moten vis uitzoeken en aan hem overhandigen: ook hij bakt ze bruin voor je. Héérlijk, we eten onze vingers er bijna bij op en eten als paarden. Mager worden in Yemen? Het is hier eigenlijk ónYemenitisch maar het is wel heel erg lekker.... In feite is dit een luxe-eiland in derdewereldland Yemen, maar aangezien het er tóch is........

Zelfs hier is trouwens geen druppel alcohol te krijgen, ondanks al die Westerse décadentie. Een gezelschap Engelse ambassadelui is nóg decadenter dan wij: zij brengen hun eigen (koelboxen met) sterke drank mee en doen in aangeschoten staat allerlei melige ‘spelletjes’. De Britten maken hun reputatie weer eens méér dan waar.....
Je ziet de Yemenieten balen en wij balen met ze mee: dit kun je echt niet maken in een islamitisch land, je beledigt en krenkt de mensen hier tot op het bot en dat verdienen ze absoluut niet. Al met al vonden wij het ook zónder alcohol een geslaagd festijn en een leuke afsluiter van een geweldige vakantie.

Zondag 5 november,


Het is dan toch zover, het onvermijdelijke zit er nu echt aan te komen: de rugzakken worden gepakt want we moeten stilaan afscheid nemen van Yemen. Na het pakken gaan we ontbijten en daarna gaan Herma en ik voor het laatst de souq in om de laatste Rials op te maken. We dolen rond op zoek naar een Casio horloge met Arabische cijfers dat we eerder al in één van de vele winkeltjes gezien hebben. Naast het ‘Al Makha hotel’ vinden we de winkel van Abdul Mawla Mahamed Said en hij heeft het gezochte kleinood. Voor ongeveer ƒ 45,00 zijn we helemaal bij de (Arabische) tijd. Daarna gaan we naar het gedeelte van de souq waar de smeden de kromdolken maken die het straatbeeld van Yemen zo typeren en kopen er zo’n Djambiya bij voor pa en ma. Iets verder op zitten de leerbewerkers waar we twee riemen met schedes kopen voor ons wapentuig. Ziezo dat kan niet meer stuk. Aansluitend gingen we naar ‘ons’ hotel om te lunchen. Na de lunch gingen we samen met Hans en Liesbeth naar de souq om voor Mart ook een Arabisch horloge te kopen en een koran (Mart verzamelt korans). En dat hebben we geweten! Dit wordt nog een spannend verhaal.

Het horloge was niet zo’n punt, maar de koran had wat meer voeten in de aarde..... Ik had de gewraakte koran al een paar dagen geleden zien liggen bij boekverkopers in de buurt van de stadspoort ‘Bab Al Yemen’. Het was een soort ‘reiskoran’ in een leren jasje. Die was snel gekocht. Vervolgens gingen we de grote theetuin in en daar ging het mis.... We zochten een leuk plekje uit. Terwijl Hans en ik thee haalden gingen Herma en Liesbeth vast zitten. Een jonge Yemeniet was schijnbaar geïnteresseerd in de zojuist gekochte koran die Herma nog onder haar arm hield. Het bleek echter dat de jongen een fanatieke religieus was en hij wilde de koran van Herma hebben. Er ontstond al gauw een opstootje en er kwam een man bij ons zitten die Engels sprak. Hij had in Wageningen gestudeerd en hielp ons door voor ons op te treden als tolk. Het bleek dat de jongen de koran van ons wilde omdat hij vond dat niet-moslims geen koran in hun bezit mogen hebben. Moslims wassen zelfs eerst hun handen voordat zij een koran beetpakken, alles moet er rein aan toegaan. Logisch (in zijn ogen dan) dat een christenhond niets van doen heeft met dit heilige boek! De tolk raadde ons aan het gewraakte boekwerk maar aan hem te overhandigen om van het gedoe af te zijn: de knaap was zelfs zo fanatiek dat hij met politie dreigde en niemand zou ons helpen want dat zou gelijk staan aan verraad aan de koran. We gaven de tolk dus ons cadeau en dropen maar af. We moesten wel eieren voor ons geld kiezen want vanavond ging het vliegtuig en ondanks dat Yemen fantastisch mooi is wilden we daar toch graag in zitten..... Buiten de poort hoopten we even dat we onze tolk nog zouden ontmoeten, zodat hij de koran terug kon geven, maar dat was ijdele hoop. We hebben toen maar een snelwandeling naar de souq uitgevoerd om nog gauw een nieuw exemplaar te kopen. Dit keer stopten we het kleinood meteen in de tas en hijgend en moe van de sprint kwamen we (gelukkig zonder te verdwalen) in het donker aan in ons hotel. Zelfs op tijd voor het gezamenlijke afscheidsdiner en het afscheid van Mart.

Een anderhalf uur later zitten we met zijn allen in een busje dat ons naar het vliegveld brengt. Na afscheid van Mart te hebben genomen op de luchthaven, of wat daar op lijkt, drinken we gezellig nog iets en om 22:00 uur plaatselijke tijd zitten we in de lucht. Op weg van een comfortabele 25°C. naar de (nacht-)vorst in ons comfortabele kikkerlandje.

Pagina 13
   
Terug naar mijn HomePage

      
       Copyright © 2001 Henri Brands


Mail hier uw opmerkingen..... Naar de Foto Gallery van Yemen met ruim 125 foto's van Yemen!